« قيز امامزاده سى « 1 » » ميخوانند . امامزاده دختر چنان كه در جاى خود نيز گفته‌ايم « 2 » در كنار مسجدى است كه مرحوم حاج مير صالح مجتهد انوارى در سال 1293 هجرى قمرى آن را ساخته است و امروزه بين محلهء اوچدكان و بازار قرار دارد . اما مقبرهء امامزاده صالح در نزديكى ميدان شيخ صفى الدين واقع است . هر دو امامزاده بقعه دارند ولى بقعهء امامزاده صالح وسيعتر اما مخروبه‌تر از بقعهء امامزاده دختر مىباشد . خرابى آن بسبب رطوبت زمين است و دفن جنازهء بعضى از كسان متنفذ در رواق مستطيل شكل آن هم اين رطوبت را بيشتر ميگرداند . سر در بقعهء امامزاده صالح در عهد شاه عباس بزرگ كاشىكارى شده و با كاشى هاى آجرى مزين گشته است . اين كاشيها امروز نيز باقى است ولى با خود بنا تهديد به خرابى مىشود . اين بنا به ثبت باستانى رسيده ولى مدتهاى مديدى است كه در آن تعميرى صورت نگرفته است . « 3 » در آن كاشىها اشعار زير نوشته شده و تاريخ ساختمان يا تعمير بنا بدين نحو مشخص گشته است : « بعهد دولت عباس شاه دين پرور * كه هست بندهء اولاد خاندان على اساس روضهء شهزاده صالح از سر صدق * بنا گذاشت حسن چاكر ولى على رقم زدم پى تاريخ آن خرد گفتا * مباركست ز حب بناى حسن على » مصرع آخر كه ماده تاريخ است به حساب ابجد 1031 مىشود و بيت دوم حكايت از آن دارد كه اساس روضهء شهزاده بنا گذاشته شده است ولى چون قبل از آن تاريخ نيز بقعهء اين امامزاده بستى براى پناهندگان بوده است چنين به نظر ميرسد كه اساس

--> ( 1 ) - يعنى امامزادهء دختر . ( 2 ) - صفحهء 171 جلد اول اين كتاب . ( 3 ) - در سال 1350 با مبلغ پنجاه هزار ريالى كه نگارنده از اعتبارات مربوط در سازمان اوقاف براى مرمت آن حواله نمود تعميراتى در آن صورت گرفت ولى خود ساختمان محتاج تعمير بنيانى است .